“Ontharden is geen doel op zich. Het doel is klimaatadaptatie”

Enkele weken geleden wandelde ik door een gemeente waar men volop bezig was met het opbreken van het voetpad in een woonwijk. De wijk dateert van zo’n vijftig jaar geleden: een repetitie van gelijkaardige woningen, elk met een voortuintje, gescheiden van de rijweg door een betegelde stoep.

De burgemeester is trots op het aantal vierkante meters tegels dat hij jaarlijks verwijdert. Ontharding is het credo. De tegels maken plaats voor een grasstrook met hier en daar een boom. Een lovenswaardig streven, zo lijkt het. Maar de ingreep roept ook vragen op.

De wijk wordt gekenmerkt door een ouder wordende bevolking. Minder mobiele bewoners, met rollator of looprek, moeten uitwijken naar de rijweg. Flankerende maatregelen om hen te beschermen ontbreken. Het gabarit van de straat werd niet aangepast. Het water dat op de weg valt stroomt nog steeds naar de riolering. Dat geldt bij hevige regen ook voor het water op de grasstrook. De ingreep oogt groen, maar functioneert ze ook?

Hier zien we een klassiek voorbeeld van het verwisselen van doel en middel. Ontharden is geen doel op zich. Het doel is klimaatadaptatie: water lokaal bufferen en infiltreren, leefkwaliteit verhogen. Dat kan efficiënt, zonder in te boeten aan comfort of veiligheid.

Onze sector ontwikkelde tal van verhardingen en infiltratieoplossingen die waterdoorlatendheid combineren met toegankelijkheid en robuustheid. Prefab beton maakt het mogelijk om straten integraal te herdenken, met respect voor de zwakke weggebruiker én voor het veranderende klimaat.

Klimaatadaptatie vraagt meer dan symbolische ingrepen. Wanneer beleidsmakers het doel scherp stellen en bereid zijn het gesprek aan te gaan, vinden we samen de juiste middelen. Zo maken we van verouderende wijken opnieuw inclusieve, klimaatbestendige buurten.

Stef Maas, Directeur